başlangıç

birileri ile konuşamayıp, içinizde kalanların en azından bir kısmını boşluğa bırakma istediğiniz olur mu? benim olur. 

mail kutum, yazılmış ama muhatabına gönderilmemiş taslaklarla dolu. duygularını kolay açabilen biri değilim. 

bazen karşımdaki kırılmasın diye, 

bazen konun deşelenip iyice bokunu çıkartıp tartışmaya girmek istemediğim için, 

ya da beklenmedik bir şekilde ortaya çıkan heyecan, kızgınlık, sevinç gibi duyguları belki de sizi hiç tanımayan muhatabı ile paylaşmak yerine sizi bilen ancak konu ile ilişkisi olmayan yakınlarınızla paylaşırken, olayın yaşadığın andaki alevini yitirmiş olması veya o olayın içinde bulunmadıkları için aynı hazzı yaşayamayıp, yabancı kalmaları ancak yine de seni sevdiklerinden dolayı sıradan tepkiler vermeleri yüzünden bu sefer senin hevesinin kaçmış olması yüzünden başladım yazmaya.

günün son gelişmelerine twitterdan bakıp, konu üzerinde biraz goygoy yapıp, şeker kırıp, kelimelik oynayıp, artık yapacak bir şey kalmayınca iyice yalnızlaştığım saatlerde başlıyorum yazmaya. 

bir araya yine başlamıştım burada yazmaya ama google+ kapanınca onun da izini kaybettim. 

sahi, siz hiç google+ kullandınız mı? ben, kapanıncaya kadar severek kullandım. şirketin güvenliğini sağlayamıyoruz gibi saçma bir sebepten mecrayı kapatmış olmasını hâlâ aklım almıyor....yaw sen koskoca google'sın. bir mecranın güvenliğini sağlayamadık da ne demek yahu? 

"eşikten beşiğe kadar aldığım nefesi takip ediyorsun da bir plus hesabının güvenliğini mi sağlayamıyorsun? e o zaman diğer verileri nasıl koruyorsun?" minvalindeki isyanlarımız tabiki işe yaramadı. 

kullanıcıları olarak bir birimizi genellikle twitter üzerinde buluyoruz ama mekana sonradan gelmiş silik tipler gibi hissettiğimizden, oradaki profillerimizi tam olarak sahiplenemediğimiz de bir gerçek.

burada da mekanın yenisiyim. ne olacak, nasıl devam edecek bilmiyorum. ama en azından mail kutumun biraz hafifleyeceğini düşünüyorum. bakalım, zaman ne gösterecek :)

sevgiyle kalın